Schaken en senet delen een diepe verbinding met Egyptische visies op orde en zelfbeheersing. Senet, een oud spel dat al duizenden jaren in het Oude Egypte werd gespeeld, symboliseerde de reis naar het andere leven en werd vaak geassocieerd met de oordeelsceremonie van de ziel. Later arriveerde shatranj, het voorloper van schaken, in het islamitische Egypte, waar het niet alleen als strategisch spel werd gezien, maar ook als een metafoor voor morele keuzes en menselijke grenzen. De tekst onderzoekt hoe het schaakbord in de culturele context van Egypte een spiegel werd van ethiek en strategie. De analyse blijft echter voorzichtig, zonder directe continuïteit te claimen waar bewijs ontbreekt. De verbindingen worden geïnterpreteerd als symbolisch, niet historisch vastgelegd. De afbeelding van de grafkamer van koningin Nefertari benadrukt de oude betekenis van spel als ritueel en reflectie. De discussie roept vragen op over hoe oude ideeën zich in moderne vormen van denken en strategie kunnen herhalen. Het is geen eenvoudige lijn van invloed, maar een complexe weefsels van symboliek.