Lezers benadrukte in de opmerkingen onder deel 5 van de reeks dat het spel niet een “meesterwerk” was (zoals vermeld op de Guinness-pagina), omdat Arsović een initiële rating van 2200 had, wat tegenwoordig ongeveer gelijk staat aan 1400, terwijl Nikolić maar 15 punten hoger was. In deel 7 onderzoekt de auteur de overgebleven “kandidaten” voor de titel van het langste spel in termen van zetten. De discussie om de Gorkov-Golubenko-partij als recordhouder te erkennen blijft open. De kritiek op de historische ratings benadrukt dat het spel in de context van de tijd van de spelers minder spectaculair was dan de meeste moderne partijen. Toch blijft de uitdaging om de langste partij te bepalen levendig. De auteur richt zich nu op andere partijen die in de race voor de titel kunnen komen. Deze zoektocht naar het record is niet alleen een statistische wedstrijd, maar ook een reflectie op hoe de spelers van vroeger hun tijd meten. De Gorkov-Golubenko-partij blijft een interessante uitdager, maar de discussie leert dat historische context essentieel is. De auteur blijft in de zoektocht naar andere kandidaten, waarbij de balans tussen tijd, techniek en toeval centraal staat.